Zapisi predstavljaju književno delo bez presedana u istoriji književnosti XX veka – i po formi, i po konceptu, i po načinu nastanka. Pre svega - jedinstveno je pošto pokriva period od 60-ak godina (kakvih godina i kakvih okolnosti!). Delo pripada žanru fragmenta i uklapa se u širu, kako rusku, tako i evropsku tradiciju – fragmenata, eseja i uspomena. Tu su, pre svega, Montenj i francuski moralisti XVII i XVIII veka, a od ruskih autora – Puškin i njegovi više ili manje poznati savremenici i prethodnici, knez Vjazemski pre svih, sve do Rozanova. Kod Lidije Ginsburg nalazimo revitalizaciju fragmenta – naizgled nepretencioznog, u stvari izuzetno teškog, zahtevnog i strogog žanra – u literarnom smislu, naravno.
Lidija Jakovljevna Ginsburg (1902-1990) istaknuti je ruski istoričar i teoretičar književnosti. Počela je kao pripadnica mlađeg naraštaja formalističke škole u nauci o književnosti, kao učenica Ejhenbauma i Tinjanova. Tokom svog dugog veka, živ sudeonik svog vremena, doživela je: sudbinu formalističke škole u sovjetskoj nauci o književnosti, razvoj književne istorije postrevolucionarnog doba, privremeno nametnuto udaljavanje iz struke, hapšenje, lenjingradsku blokadu. Aktivna u formalističkom pokretu u njegovom herojskom dobu, sve do organizacionog gašenja (početkom tridesetih godina), u kasnijem svom delovanju ona razvija vlastite poglede i primenjuje ih na različiti istorijski materijal (Vjazemski, Ljermontov, Hercen). U poslednjem periodu svog života uživa autentičan, nepodeljen, iako nezvaničan ugled jedne od doajena humanističke akademske zajednice. Kao učesnik književne istorije i nezvanični i nezavisni autor – između ostalog, originalnog i dugo neobjavljenog književnog opusa – nosilac je kulturnog i književnog kontinuiteta, pre svega u očima novih generacija pisaca (Brodski, Kušner, R. Timenčik, V. Krivuljin, N. Kononov, A. Maševski i drugi).
Asorin
MOJA ŠPANIJA
| Andres Amoros
NOĆI MADRIDA
| Izabel Miler
SERORAZLIČITA LJUBAV
| Miroslav Mojžita
BEOGRAD – beleške 1995–2001
|
|
kupovina
